tag:blogger.com,1999:blog-53424178671805615382012-01-22T17:06:36.576+02:00conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comBlogger891100tag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-46226417851835425522011-12-23T15:21:00.001+02:002011-12-23T15:24:57.127+02:00

Ένα αλτάκι ανάμεσα σε ορμητικούς πλαγίαυλους κι ένα σύμπαν από ουράνιες φωνές. Πέρασε κιόλας ένας χρόνος απ' το προηγούμενο “μεγαράκι” με το νικάκι να προβιβάζεται. “Το βράδυ θα μου ξαναδιαβάσεις τα Χριστούγεννα του τεμπέλη;”

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-70444580889466806692011-10-24T01:48:00.000+03:002011-10-24T01:48:39.666+03:00

Χωρίς τίτλο κυκλοφόρησαν εχτές οι εφημερίδες κι απ' τους υπότιτλους έλειπαν ορισμένα γράμματα Καραδοκούν οι ψαράδες να τυλίξουν στο χαρτί τα αργύρια ανοιχτής θαλάσσης ποιος στ' αλήθεια νοιάζεται για ειδήσεις;

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-18012991868795415912011-10-17T12:35:00.002+03:002011-10-17T12:35:46.112+03:00

Οι κνιδώσεις των παρειών Και η απρόβλεπτη τριχοφυΐα Των αγαλμάτων Ο χρόνος Τετράδιο χωρίς γραμμές Κι ετικέτα Η επικίνδυνη κλίση του ποτέ

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-65056594190884610372011-10-15T04:12:00.002+03:002011-10-17T12:31:42.646+03:00

Ανακάλυψα μια τρύπα στη τσέπη από κει θα πήδηξες αχάριστο νόμισμα δε σου ’φταναν θαρρείς η ζεστή μου φόδρα τα χάδια απ’ τα δάχτυλά μου άντε τώρα να σε προλάβω έτσι που τρέχεις στάσου πας ίσια στον υπόνομο στρίψε αριστερά σου λέω αχάριστο νόμισμα ονειρευόσουν χρηματοκιβώτια βαριά χαρτογιακάδες χαρτοφύλακες τα πιο φτηνά σου όνειρα δεν τα ‘κανες ακόμα ήθελες λέει να γίνεις τσεκ ή κάρτα ανάληψης

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-32837805760012446282011-10-07T00:39:00.002+03:002011-10-07T00:39:54.141+03:00

Θα πρέπει εδώ να διαπιστωθεί Η γενναιότητα του στρατιώτη Βολφ Ο οποίος κρεμάστηκε απ΄ το ταβάνι Όταν του αποκάλυψαν πως πολεμούσε για Μια εικονική πατρίδα Κάτω από τις διαταγές ενός κλωνοποιημένου Στρατηγού Με σφαίρες από πλαστικό Φιλικό στο περιβάλλον Με άρματα μάχης από καουτσούκ Κινούμενα με ηλιακή ενέργεια Είπαν πως δεν κάτεχε τα νέα όπλα Άλλοι πως κιότεψε Και κάποιοι βιάστηκαν

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-70562549360352843572011-10-07T00:37:00.002+03:002011-10-07T00:37:24.967+03:00

Με το χέρι στον ώμο με αποχαιρέτησε θα ξανάρθει το πρωί είπε Ξοδεύει η νύχτα τις αγκαλιές των ναυαγών κρεβάτια κύματα αγαπητικά Βουτάει το φεγγάρι αγκίστρια γεμάτο για στίχους που φύτρωσαν πάνω απ' τα κουφάρια θαμμένων ποιητών λόγια ανείπωτα δεμένα σκοινιά σε απομεινάρια πλώρης ψάχνοντας αέρα και φως καλοκαιριού πνίγονται σιγά σ' ένα ποτήρι αλμυρό μάτια που κλείδωσαν τα μυστικά τους σε μια

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-74998986736106683662011-09-01T03:12:00.000+03:002011-09-01T03:12:21.055+03:00

 Μήτηρ και τέκνο τέμπερα, 1989  ...Η θάλασσα και το λουλούδι το εφήμερο, που γύρεψα να το εξομοιώσω μαζί της, και το χέρι που γίνεται άνθος εκπροσωπώντας την Επουράνια Δύναμη, όλα, όχι εν ονόματι του αριθμητικού τους βάρους, αλλά των αριθμών που ορίζουν τους ρυθμικούς των παλμούς και σχηματισμούς, τη γέννησή τους, σαν κύματα που έρχονται και σπουν στ' ακρογιάλι με μια λαμπεράδα αφρού,

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-26782157137206372882011-08-18T02:19:00.008+03:002011-08-18T03:30:00.727+03:00

Μπαμπά, έχουμε δορυφορική τηλεόραση στο χωριό; Χαμογέλασα. Η κόρη μου ανακάλυψε τα κανάλια της τουρκικής τηλεόρασης που, ειρήσθω εν παρόδω, πιάνουν “τζάμι” σε σχέση με τα ελληνικά. Όχι μπαμπά, εδώ βλέπω μια συμφωνική ορχήστρα. Άφησα τη βεράντα των παιδικών αναμνήσεων και μπήκα όλος περιέργεια. Ένα τεράστιο πλατώ κι ένα αφοσιωμένο κοινό αμφιθεατρικά παρατεταγμένο και μια πλήρης ορχήστρα, (large

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-40324741752533537362011-08-11T01:57:00.004+03:002011-08-11T04:32:55.473+03:00

MERCEDES by tvxorissinora Υπήρχε ένα μικρό κτίσμα στην άκρη της δημοσιάς καμιά δεκαπενταριά τετραγωνικά όλο κι όλο. Στη μέση ένα παράξενο μηχάνημα σαν τεράστιο μικροσκόπιο, μ' ένα μεγάλο μοχλό που όταν τον κατέβαζες, έπαιρνες μια ωραία κονσέρβα από σταφύλια και άλλα φρούτα που κρατούσαμε να τρώμε το χειμώνα. Όταν κυκλοφόρησαν στην αγορά τα “έτοιμα”, το οικολογικό κονσερβοποιείο έκλεισε

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-32842387700354303862011-08-10T03:35:00.002+03:002011-08-10T03:37:46.429+03:00

Φυσάει απόψε. Θα μου πεις, παντού φυσάει πότε πότε. Μα σαν ακούς το φύσημα, τρέχεις να ανεβάσεις τα τεντόπανα, να κατεβάσεις τα ρολά, να μη χαλάσει τον ύπνο σου η εκτός τόπου και χρόνου έναρξη της νυχτερινής συναυλίας της ορχήστρας του τυχαίου και του ανεπανάληπτου ή διαλέγεις νυχτερινός ακροατής, να σταθείς στο πόντιουμ, να αντιστίξεις τον υπόκωφο κι αγριεμένο ήχο της θάλασσας με τις

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-73658915743635196252011-08-06T03:39:00.003+03:002011-08-06T03:43:59.413+03:00

Ζέστα ρε του έρμου... ναι ρε του έρμου, καίει... τι καίει για... όλ'ι μέρα καίει, κι τα ξύλα θα σώνουνταν... τα κόκαλα καίει απ' αυτνούς που πήγαν στντ' κόλασ' ι... α, του έρμου, γιαυτό δε σταματάει... θα πα ν' απλώσου τσ' σουληνις να πουτίσου, θα ξιραθούν τα παντζιάρια... Η Ζωζώ και η Πιπίκα, δυο αδερφάδες που τις χώρισαν όταν ζήτησε τη μια ένας απ' τον πάνω μαχαλά και την πήρε στην αυλή του

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-69047788290280923252011-07-30T01:46:00.000+03:002011-07-30T01:46:25.583+03:00

Το ζειν επικινδύνως είναι ένας λόγος να ζεις. Να στέκεσαι σαν αερόστατο με τη μοναδική αυθεντική σου παρουσία να διαγράφει τα όρια του του ιδιωτικού σου σύμπαντος σε ένα χώρο που διαρκώς εγκαταλείπεις κάθε φορά που αραιώνει ο αέρας. Να ζεις με τις λιγοστές αισθήσεις που σου απόμειναν, ν' ακούς, να οσφραίνεσαι μα να μην μπορείς να ξεχωρίσεις αν είναι θάλασσα ή ουρανός εκείνο το γαλάζιο που ολοένα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-60084165406898277892011-07-17T04:21:00.002+03:002011-07-17T05:00:26.623+03:00

Ανοίγω τα στραβά κανιά μου και ξανοίγομαι απαράδεκτος από κάθε λιθάρι, άμμο και βράχο πυρωμένο που πατώ. Σαν να μου λένε τι θες εσύ εδώ, εδώ με γέννησαν απαντάω. Το ψέμα χρειάζεται για δυο λόγους: για να φυλαχτείς ή για να ξεγελάσεις. Καμιά φορά επίσης συμβαίνει να έχεις απομακρυνθεί τόσο από σένα ώστε κάθε φορά που προσεγγίζεις το μητρικό σου χώρο, να αισθάνεσαι σαν τον έκπληκτο πρωτευουσιάνο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-76187728906931090882011-07-09T02:20:00.005+03:002011-07-09T19:23:29.083+03:00

Μες στην ερημιάς τ' αγέρι όλ' αγιάζουνε με μιαςΠιάνεις του Θεού το χέρικαι στα κύματα ακουμπάςσαν αγριοπεριστέρι Γεια σας έχτρες γεια σας μίσηκαι γινάτι καθενόςΆμα βρεις το ερημονήσιόλα τ' άλλα είναι καπνόςΜια φορά να το 'χεις ζήσει Οδυσσέας Ελύτης

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-20108008773276370862011-07-06T02:14:00.000+03:002011-07-06T02:14:25.672+03:00

Να φύγουμε-είπανε-δε νταγιαντιέται πια τούτη η μιζέρια ο κακός θάνατος δε νταγιαντιέται. Και που θ΄αφήσουμε τους πεθαμένους, τα κόκκαλα, τα σταμνιά, την καμπάνα; Αϊ, ο ίσκιος της ελιάς το μεσημέρι τ΄ αμπελάκι κατάγναντα στο πέλαγο, τα βατράχια τη νύχτα. Πονιέται αυτό το χώμα. Και ποιος θα διαφεντέψει το σκυλί, το σπουργίτι, τ΄ αλώνι; Κείνο το πέτρινο χέρι κομμένο από τον αγκώνα - τι να σου

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-81652549485340779402011-07-06T01:34:00.007+03:002011-08-11T02:14:14.286+03:00

..Είναι μια γλώσσα με πολύ αυστηρή γραμματική, που την έφκιασε μόνος του ο λαός, από την εποχή που δεν επήγαινε ακόμη σχολείο. Και την τήρησε με θρησκευτική προσήλωση κι αντοχή αξιοθαύμαστη, μέσα στις πιο δυσμενείς εκατονταετίες. Ώσπου ήρθαμ' εμείς, με τα διπλώματα και τους νόμους, να τον βοηθήσουμε. Και σχεδόν τον αφανίσαμε. Από το ένα μέρος του φάγαμε τα κατάλοιπα της γραφής του και από το άλλο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-69649214226170710882011-07-06T00:53:00.000+03:002011-07-06T00:53:09.339+03:00

            Τελείωνε το ποίημα όταν πλησίασα. (Ήταν αθάνατος ή όχι;) Του μιλούσα κι αυτός έβλεπε πώς πίνουν νερό τα πουλιά του μιλούσα κι αυτός έπαιρνε τη σάλπιγγα να τραγουδήσει νεκρούς... Του 'δειχνα τ' άσπρα μου μαλλιά μ' αυτός δε φοβόταν τον θάνατο, του 'λεγα να 'ρθεί μαζί μου να γελάσει να χορέψει ή να κλάψει κάτω απ' τη θλιμμένη βροχή μ' αυτός βρήκε βάναυσα τα λόγια μου κι

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-4009106389925686182011-07-06T00:34:00.001+03:002011-07-27T02:19:09.297+03:00

η κόρη, 20 στον "έλεγχο ακουστικών ικανοτήτων" ο παππούς, 20 στο πιεσόμετρο πώς αλλιώς; εμείς στο σπίτι μας ήμασταν πάντα του είκοσι

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-62470003836818723272011-07-04T02:07:00.001+03:002011-07-04T02:08:10.234+03:00

Δεν έχει πιο νύχτα απ' τη νύχτα. Ούτε όταν τα φώτα ανάβουν και οι οθόνες μάς έλκουν ως υποψήφιους στόχους. Η προβολή του καθενός στην καθημερινότητά του, ας αφήσει και μια υπόνοια αβροφροσύνης έστω, στην πιο βαθιά του αντίθεση.

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-69663367982936627862011-07-03T01:24:00.002+03:002011-07-03T01:26:44.573+03:00

Ρεβύθια αγαπητέ κι ο ξεχασμένος ήχος της κουκουβάγιας. Και μια κωλοφωτιά που άλλοι τη λεν πυγολαμπίδα. Έτσι θα πρέπει να ξεκίνησε ο κόσμος, ούτε που θυμάμαι πώς. Κάθομαι ναυαγισμένος στη μικρή βεράντα, περικυκλωμένος από φυλλωσιές που δεν ξεχωρίζουν αν είναι κληματόφυλλα, μουριές ή καϊσιές κι ένα φως στην κολόνα που παριστάνει το φεγγάρι. Το σπίτι, η μάνα, τα παραθυρόφυλλα ανοιχτά κι ο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-16764990738158242132011-06-29T03:50:00.007+03:002011-06-29T18:25:02.959+03:00

ΚΑΝΤΑΤΑ ΣΕ ΤΡΙΑ ΜΕΡΗ ΣΥΜΦΩΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΚΑΙ ΧΟΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντακαι πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-4582062455255812362011-06-26T00:47:00.001+03:002011-06-26T02:04:27.612+03:00

...κάπως έτσι χάνονται και οι άνθρωποι σαν τα δακράκια που τα σκέπασε μαρτιάτικο χιόνι κι όταν μπει Απρίλης άλλοι ανθίζουν κι άλλοι απλώνουν ρίζες εναέριες περιμένοντας την τέλεια εναρμόνιση των ανέμων να ζήσουν έτσι όπως πέθαναν κάπως έτσι κι εγώ με τα φθαρμένα καλώδια και τα καμένα λαμπιόνια στοιχηματίζω στο όνειρο μην και προφτάσουν τα αδιάφθορα τα διαυγή ενός φθισικού παράδεισου που άοκνα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-27082463510048704902011-06-25T02:36:00.001+03:002011-06-25T18:36:01.384+03:00

Σου γράφω σαν να χάθηκα κι εγώ στον απόηχο μιας μπάντας από μελλοθάνατους στρατιώτες ένα σακούλι με γράμματα άχρηστα και ακαταλαβίστικα τσιτάτα Μα πώς να πεθάνω αφού ακόμα δε γεννήθηκα και ποιος θα νοιαστεί αν στ' ακροδάχτυλά μας φυτρώνουν άγριες λέξεις; Κάπως έτσι περιμένουν οι παπαρούνες τον αέρα που θα τις σκορπίσει μια ζωή ολόκληρη για ένα σύντομο χαμόγελο κι αυτό να μη φανεί αληθινό

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-37650361808290461672011-06-13T23:53:00.002+03:002011-06-15T02:04:07.001+03:00

Δεν είχα ποτέ ανάγκη να γράψω ένα ποίημα. Ποτέ δεν είχα αυτό που λένε έμπνευση. Μα εκείνο ερχόταν απρόσκλητο σαν ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ένας ενοχλητικός μουσαφίρης σε μια σελίδα που έπλεε πάλλευκη. Βδομάδες ολόκληρες ή και μήνες, ένα ενοχλητικό πετραδάκι στο παπούτσι, ένα αδέξιο τράβηγμα απ' το μανίκι, ένα ποτάμι λέξεις και μετά... τέλος. Σαν ξαφνική νεροποντή, λίγο πριν τον πνιγμό έκλεινε τους

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-1279746986291893332011-06-12T13:43:00.001+03:002011-06-12T13:45:26.870+03:00

Πάει καιρός που άνθιζε δια μέσου οπτικών ινών η πορτοκαλέα των συναντήσεων στους αιθέρες των αερόνυμων προσδοκιών. Όποιος πρόλαβε να χαρεί, χάρηκε. Ακολουθεί η ανεπιθύμητη διαπίστωση: Τίποτα δεν άλλαξε παρά το μέσον. Τα εγγόνια μου μπορεί να ειρωνευτούν την τεχνολογία e-book όταν θα έχουν ολόκληρη την εθνική βιβλιοθήκη εμφυτευμένη σ' ένα σκουλαρίκι, ακούγεται άμεσο δημοκρατικά, μα διάολε,

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-70794740199662606102011-06-12T05:22:00.002+03:002011-06-12T19:43:31.120+03:00

Νομίζεις, ότι τρως, ότι ακούς, ότι διαβάζεις, πως φυσάς δεξιά κι αριστερά να σβήσουν τα κεριά, να ονειρευτείς επιτέλους μια νύχτα σκοτεινή χωρίς εσένα, xωρίς τα κλαψουρίσματα απολεσθείσας μήτρας. Νομίζεις, άρα υπάρχεις στο ύψιλον και στο ωμέγα αφού κιότεψες στο πρώτο σου άλφα, εκεί που στα καίρια των λέξεων δίστασες ν' αποτυπώσεις την αγωνία σου και την κρατάς παραμάσχαλα εκλιπαρώντας την εύνοια

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-6080066679545809122011-06-04T02:09:00.003+03:002011-06-04T03:50:41.279+03:00

η παράσταση αρχίζει και η οθόνη φωσφορίζει κι από μπρος μου ένας ένας απροσκάλεστοι περνούν ευτυχείς σημαιοφόροι βραχνιασμένοι κανταδόροι στη ζωή μου ασελγούν όλοι θέλουν να με σώσουν από μένα να γλιτώσουν και σαν στοργική μητέρα απ’ την πόρτα κρυφακούν ευγενείς κονδυλοφόροι της ανάγκης μισθοφόροι τη ζωή μου ξεπουλούν όλα γύρω μου αλλάζουν με γελούν και με τρομάζουν με μια γλώσσα δίχως λόγια

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-1175559559350175032011-04-17T18:09:00.001+03:002011-04-17T18:14:56.809+03:00

Αύγουστος, ζέστη / αγκομαχούσαν τα μουλάρια φορτωμένα μηχανήματα / οι τεχνικοί της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης αναρωτιόνταν / πού μας πάνε οι τρελοί / ό,τι κατσάβραχο, αδιάβατο, το ανεβαίναμε τα καλοκαίρια τα αλάνθαστα / η μυρουδιά της αρχαίας πέτρας /  η αγάπη η δική μου έχει φύκια για μαλλιά / εκστρατεία για το θεριό που κείτουνταν στη θάλασσα / να σου 'δινα λίγη απ'

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-42322848865789626822011-04-06T03:00:00.008+03:002011-04-17T17:54:05.374+03:00

Πλησιάζει κατά πως φαίνεται εκείνο που λαχταρούν οι άνθρωποι είτε στον ξύπνιο, είτε στον ύπνο τους. Και πώς να ψέξει κανείς το ανήμπορο; Η ατομική κλίμακα του καθενός προστάζει την υπεροχή, οι ξεθυμασμένοι προστάτες του δημόσιου βίου ακινητοποιήθηκαν στη μέση της διαδρομής, ο πολιτικός νους αποκοιμήθηκε στις παλιές ευκολίες της κυνικής αποκάλυψής του, πόσο θα κρατήσει άραγε ετούτη η νύχτα; Δε

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-51601268674376380562011-04-02T00:09:00.004+03:002011-04-17T17:54:26.524+03:00

Costas Bravakis - Suite sur une idée fixe Έργο σε τέσσερα μικρά μέρη με παιγνιώδες ύφος και έντονη δραματικότητα. Είναι βασισμένο στην αγωνιώδη προσπάθεια του συνθέτη ο οποίος σε όλη τη διάρκεια του έργου καταδιώκει το διάστημα της τέταρτης αυξημένης με σκοπό την τελική του λύση. Η έμμονη ιδέα του κορυφώνεται στο τελευταίο μέρος, όταν στο φινάλε επιστρατεύει όλα τα μέσα, ακόμα και συγχορδίες

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-49677877240917394212011-03-24T03:12:00.001+02:002011-04-17T17:54:37.002+03:00

Ακριβή παραγωγή Σεργκέι Τρία πορτοκάλια με τέτοια κρίση δεν μπορούμε να καλύψουμε Κι ο έρωτας δεν πουλάει πια Εδώ η Ιζόλδη έβγαλε τον Τριστάνο στο σφυρί

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-3839466533072749692011-03-22T00:28:00.001+02:002011-03-22T00:38:10.605+02:00

  (Β.Κ., νερόχρωμα, 2009) βρέχει στον ύπνο μου μεθυσμένα νερά -οραματίστηκα έγκαιρα, χωρίς να ειδοποιήσω. από το όνειρο με το λευκό πουκάμισο ως τη περιπλάνηση τυφλής οδοιπορίας - ήξερα :θα ανηφορίζαμε ακατάπαυστα μέχρι να ψυχθούμε θα λείπω από σήμερα, σκέφτηκαείναι αστόχαστος ο καιρόςκαι η αλήθεια είναι καμπύλη. *σε ακρότητες αντίστροφης προοπτικής διαστέλλεται η κτήση στον έρωτα.σπασμός που

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-84895356743226377052011-03-19T02:22:00.002+02:002011-03-27T01:01:09.136+02:00

Και τι με νοιάζει εμένα φώναξε η κυρία Όλγα δεν πα' να χαθεί ο κόσμος θα χαθώ εγώ πρώτη να του τη σπάσω

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-13522861532083531032011-03-13T00:58:00.010+02:002011-03-27T01:00:59.742+02:00

Georges Seurat - Circus Sideshow  Απ' αρχής του ένα μονόκλαδο να κρέμονται απάνω του οι νυχτερίδες Ένα κομμάτι πέτρας ήταν αρκετό για να φυτρώνει και να ξαναφυτρώνει ώσπου να πιάσει ρίζα να σηκωθεί στον κόσμο Ύστερα να ρίξει φύλλα μα πού να χωρέσουν τόσοι γυμνοσάλιαγκες; Έτσι αποφάσισε να γίνει τροχονόμος με την ελπίδα ότι κάποιος πρωτάρης θα τον παρασύρει * Ψηλός μαυριδερός

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-50755600379338753202011-02-01T03:27:00.001+02:002011-02-01T23:05:12.260+02:00

Ποιος είπες μοίρασε τα χαρτιά και συ έμεινες απ' έξω κι ως το πρωί μασούσες τα χειρόγραφα ποιος ο θανών και ποιος ο αθάνατος είναι ανάγκη ή πολυτέλεια η πλάνη; Θέλεις λοιπόν να μάθεις ή ν' ακούς την μονόπαντα smooth selfishness των εν λευκώ αναδυόμενων κερμάτων παλαιάς κοπής της μοιρασιάς του κόσμου; Αταίριαστο κομμάτι στο σπασμένο άγαλμα αφήνεις πρόσφορο στη δόξα της αλχημείας του σύζυγο της

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-33455934599763836222011-01-22T01:21:00.006+02:002011-12-09T00:06:42.852+02:00

Αν ήμουν μουσικός φθόγγος, θα περιόριζα την ευτυχία μου στην τυχαία επιλογή εκείνου που με διάλεξε να με ακούσουν. Θα προτιμούσα χώρο βαθύφωνο, ένα κόντρα φαγκότο, ένα μπάσο κλαρίνο, αλλά ποτέ τον ήχο του γοητευτικού βιολιού ή του πλαγίαυλου. Θα κλείδωνα τον ήχο μου σ' ένα υπόγειο θαυμάτων, θα έχτιζα ένα κόσμο βαθύ κι εκεί θα καλούσα τους φίλους μου, ένα βαρέλι, μια κανάτα, αλλά ποτέ τα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-45931394090098908262010-12-23T04:52:00.012+02:002011-01-22T01:16:58.912+02:00

ούτε μια κρούση ούτε μια συνάντηση μετάλλου με το βαμβακερό του είδωλο μικρές κόκκινες φωνές ανάμεσα σε συμπαθητικές χορδές ένα μπαρόκ λαούτο ανεκτίμητο κι ένα μαδριγάλι αόρατο κι ανάμεσα στην ανθισμένη αντίστιξη ένα αλτάκι με δάκρυσε αφιερωμένο στη μικρή μου θυγατέρα που απόψε σολάρισε στο μεγαράκι, όπως της αρέσει να το λέει, κι όταν γυρίζοντας σπίτι τη ρώτησα πώς σου φάνηκε, μπαμπά πεινάω

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-36151653770708990082010-09-08T01:56:00.019+03:002011-01-03T23:28:55.635+02:00

Στάθηκα, σχεδόν σκόνταψα σ' ένα καλοτυπωμένο βιβλίο, με μαλακά τα φύλλα, ευκρινείς χαρακτήρες, δίπλα δίπλα οι λέξεις ταιριασμένες μία μία, καλοσιδερωμένο κυριακάτικο πουκάμισο. Θα νύσταζα φαίνεται γιατί εστίασα μακριά κι άρχισα να διαβάζω τα κενά ανάμεσα στις λέξεις, Τότε αποκαλύφτηκε το στερεόγραμμα της ψυχής του ανυποψίαστου συγγραφέα. Ένα εικαστικό παραλήρημα. Τότε σκέφτηκα, καλύτερα κανείς να

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-5150838437571273252010-09-04T02:16:00.004+03:002010-12-21T02:25:17.282+02:00

Κάπως έτσι εδώ μακριές ουρές με λόγια ασύρματα πολυώροφα αγάλματα μαυριδεροί αγκώνες μια αρμαθιά γδαρμένα γόνατα η άσφαλτος ουλές από κοντά βαριά ποδάρια δε μοιάζουν με τις πατημασιές στις όχθες της μάριτσας τ’ αφράτο κοκκινόχωμα κι ο κούκος στα καβάκια να προσκυνούν τα ηλιοφέγγαρα τον Αύγουστο Εδώ δεν έμεινε ούτε ένας που να μιλάει τη γλώσσα των πουλιών μια υποψία ζώου τους γνέφω, τους μιλώ

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-45813239888662534292010-09-02T15:54:00.001+03:002010-12-21T02:25:40.647+02:00

«Το θέμα είναι τώρα τι λες. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε. Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ. Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες» μανόλης αναγνωστάκης

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-7150751186857619132010-09-02T01:52:00.010+03:002011-06-12T01:24:10.313+03:00

Θα πεθάνω έχοντας αξιωθεί να ψηλαφίσω το μεγάλο μυστήριο της μοναξιάς. Δε θ’ αναρωτηθώ αν άξιζα τέτοια διάκριση. Ότι μου δόθηκε, μου είναι αρκετό. Και θα μου επιτρέψω μια μόνη έπαρση. Ότι του παραδόθηκα σχεδόν αμαχητί. Πριν, όμως, θα ζήσω! ( χειροκροτήματα και ιαχές ) Μιράντα Παπαδοπούλου

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-25575989706964664842010-09-01T16:37:00.003+03:002011-03-19T02:34:34.209+02:00

Δὲν ἔχω γράψει ποιήματα μέσα σε κρότους μέσα σε κρότους κύλησε ἡ ζωή μου Τὴ μιὰν ἡμέρα ἔτρεμα τὴν ἄλλην ἀνατρίχιαζα μέσα στὸ φόβο μέσα στὸ φόβο πέρασε ἡ ζωή μου Δὲν ἔχω γράψει ποιήματα δὲν ἔχω γράψει ποιήματα μόνο σταυροὺς σὲ μνήματα καρφώνω Μίλτος Σαχτούρης

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-1522122724811452272010-08-31T01:07:00.001+03:002010-12-21T02:26:15.157+02:00

Ηλικιωμένη ήταν. Καθόταν πάντοτε εκεί, λίγο πριν την Αγίας Σοφίας. Μαυροντυμένη, με μαντίλα στα μαλλιά. Και με ένα οίδημα κάτω από το πηγούνι, σαν πελεκάνος. Η κοπέλα γύρω στα είκοσι, ξανθούλα και γλυκιά. Της έδωσε χρήματα και ένα ζεστό κουλούρι. Έκλαψε η γιαγιά. Τη φίλησε. Είπανε λόγια λιγοστά, γιατί δεν πάει στους γιατρούς, δεν έχω … Κι έκλαιγε η γριά. Η κοπέλα έφυγε. Έβγαλε από την τσάντα της

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-89951860500866341562010-08-25T10:47:00.003+03:002010-12-21T02:26:36.787+02:00

Φύλλο φύλλο πέταλο το πέταλο ακόμα να κρυώσει το θαύμα ηχούν ακόμα οι τελευταίοι φθόγγοι πριν με παραδώσουν τετράδιο αναγνωσμάτων σ' ένα δρόμο παλιό απόψε με μάτια πυρκαγιά απέναντι στο τίποτα που έρχεται ή στο τίποτα που φεύγει γεύση ρόδου σιωπηλού από κάτω η μηχανή αλέθει το χρόνο μα αυτός ακόμα ξεμακραίνει έπιασε θάλασσα δεξιά κι αριστερά βαρδάρης τα ίχνη ακολουθώντας εκείνα που έσβησε ο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-66407347763791012782010-08-24T03:06:00.004+03:002011-01-22T01:15:33.658+02:00

εισηγούμαι βαθιές εκπνοές πριν ξυπνήσουμε - αν ξυπνήσουμε από τα γκρίζα της Ερμίας

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-1453199335669986202010-08-13T20:05:00.003+03:002010-12-21T02:26:57.515+02:00

Σ’ ακούω και γράφω με το ΄να χέρι ανήμπορο και τ’ άλλο πεινασμένο μ’ ένα σωρό τρελούς να με σηκώνουν στα χέρια από αγάπη ή οργή πράγμα αδιάφορο σ’ ένα σώμα δαρμένο και χιλιοφιλημένο η κατοικία μου με τα πολλά μικρά παράθυρα απουσίας και τη φθαρμένη σκεπή θα μπορούσα να ζω αναπνέοντας τα συνήθη ή να πεθαίνω κάθε φορά που απελευθερώνω πελαργούς μα πώς να ζεις με ελάσσονα βαθμό δυσκολίας στη

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-52161493497504772852010-07-01T02:02:00.005+03:002011-01-25T23:37:22.767+02:00

                                VII Πλατεία Ελευθερίας, πλατεία σύναξης των Εβραίων Πλατεία των καϊκιών είναι το λιμάνι που συνωστίζονται κατάρτια κι άλμπουρα και ιστοί ώρα δειλινού και σούρουπο μουντό να δούνε κινηματογράφο με χρώματα εξαίσια κατά τον Όλυμπο και τις ακτές της Κατερίνης Ο καλύτερός μου φίλος θα με προδώσει

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-59093220230163861722010-06-29T07:45:00.003+03:002010-06-29T07:46:53.171+03:00

                                                         του ΚλείτουΚαλώς κακώς πέρασε η ζωή∙ τι κέρδη τι ζημίες καταπώςλέει ο προηγούμενος τι χάρηκα και τι δενκαι τι στον κόσμο ζήλεψα – κανέναν! Κανέναν; (Ψέματαλέω.) Μόνον εκείνους χάρηκα εκείνους που χόρευαν πάνωστο χώμα και τραγουδούσαν∙ τίποτε άλλο!Από τη συλλογή Ελεγείες (2004)

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-88369598116476044982010-06-20T01:47:00.003+03:002010-06-20T01:56:59.432+03:00

άναψα πρόσωπο ευθείαςμια τσέπη γεμάτη χελιδόνια σ’ επισκέφτηκαέγινε κάρβουνο το χέρι που έσφιξεςο φρόνιμος ήχος επέστρεψε στο φλάουτό σουντύθηκες ομοιόμορφα νύχταμε τ’ όνειρο στα σκέλια αποκοιμήθηκες

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-54100822254831622002010-06-17T02:05:00.002+03:002010-06-17T02:06:42.668+03:00

Δε φεύγει μάταια ο καιρόςθέλει μάτια για να δεις τι αφήνειΕκείνο που ανύποπτα αιωρείταικι απλώνει ρίζες εναέριεςμες στην υγρή των ρόδων περισυλλογήτων ώμων το μούδιασμαχείλη που λαχταρούν του ανεμόφτερου το άγγιγμαΞεχείλισε ο κρουνός κι αφήνει τις σταγόνες του στο χώμαστου ύπνου τα βλεφαρίσματατο πιο χιλιοφίλημα απ' όλα τα χίλιασταλαγματιά και των μύρων οι γεύσειςΕναέρια διάλεξα τον τόπο των

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-28278809387827613262010-06-11T02:27:00.004+03:002010-06-11T19:15:33.760+03:00

Απ' το παράθυρο κοιτώ την επικράτηση του γκρίζουμια θλίψη περιστεριού που κατασκήνωσε στα σύρματαπέταξε μαζί με κάτι φτερωτά ενθύμιαπόσα πρόσωπα άραγε έχει η αγάπηκαι πόσα ονόματα;Και πού αθροίζεταισε ποια δωμάτια ξαγρύπνιας;Πουθενά κατακλυσμόςμόνο κάτι εφήμερα χαλάζια κι ευγενικές βροχέςΥπάρχω ακόμα γιατί το επιτρέπει η έκπληξηΝα φωνάξωνα σκούξωμέχρι να γυρίσει το κεφάλι ο καιρόςκαι να με δει να

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-23618842713904338192010-06-06T02:08:00.022+03:002010-06-19T03:20:36.044+03:00

Όσο κι αν διώκεται η υπερβολή, συνιστά το βασικό δικαίωμα επιβίωσης. Να είμαι. Όπως εγώ. Όπως οι άλλοι. Όπως κανένας. Να είμαι το άλας της γης ή μια περίπτωση αστοχίας υλικού, προϊόν ατυχούς συνεργασίας των εμπλεκόμενων με σκοπό την επέκταση της ιστορίας τους. Μια ιερή πράξη και μια σαπουνόφουσκα, μια στραβοτιμονιά στην ευθεία των καιρών κι ένα γκαρσονάκι φιλόδωρο, εν εξάρσει..

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-85802763474163578582010-06-02T20:02:00.023+03:002010-06-11T19:50:53.760+03:00

Μικρές ανάσες - Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ ISBN: 978-960-6781-75-9Ημερ. Έκδοσης: 20/04/2010 Σελίδες: 50Με τον Θανάση Μαρκόπουλο γνωριζόμαστε κοντά είκοσι χρόνια. Οι συναντήσεις μας περιορίζονταν σε τυχαίες και όταν χρειαζόταν ν' ανταλλάξουμε τίποτα βιβλία. Χρειάστηκε να περάσει αυτός ο καιρός για να επικοινωνούμε λίγο πιο συχνά. Τυχαία πάντως τον συνάντησα πάλι προχτές και του ζήτησα αν έχει κρατημένα τα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-3024153166372186632010-05-18T23:29:00.005+03:002010-06-21T02:50:58.181+03:00

Οι κνιδώσεις των παρειώνΚαι η απρόβλεπτη τριχοφυΐαΤων αγαλμάτωνΟ χρόνοςΤετράδιο χωρίς γραμμέςΚι ετικέταΗ επικίνδυνη κλίση του ποτέ

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-9568863550160980252010-05-12T00:09:00.007+03:002010-05-20T02:33:40.068+03:00

Υπέροχο πολυκατάστημαμε όλα τα φώτα, τα στασίδια, τις ανέσειςμε πωλητές απλούς και με τιτλούχουςυπέροχο πολυκατάστημαγια πλούσιους και φτωχούςγια ενδιαφερόμενουςκι ενδιαφερόμενους της τελευταίας στιγμήςμε τους ορόφους τουέναν για κάθε πίστηπάντα κλειστό στην έξοδομε ορθάνοιχτες τις πόρτεςδιαθέτειαπόλυτης υπεραξίας εμπόρευμακόστους μηδενικούενώ εγώτι αγοραστές να περιμένω εγώπου απέναντι πουλάωτις

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-17194500733301803112010-05-11T22:34:00.004+03:002010-06-21T02:52:39.813+03:00

Να απολογούμαι πιο συχνά στις άδειες φιάλεςκαι του προσκυνήματος τα συναφήνα βλέπω τη σκόνη να επικάθεται στα παλιά συνθήματακαι να διαμαρτύρομαι κοσμίωςνα γίνω φαντάσματα του μέλλοντος χοντρά παπούτσιαχραπ χρουππρώτη φορά όλος επιγράμματακαι πόρτες ασφαλείας για έναν υποψήφιο δραπέτηΠόσα τετράδια ακόμα θα γεμίσουν δοξαστικά και άλλα τέτοιαμάκτρα υγείας μονωτικά κι αρχαιόσιτες προσωδίεςαγέλης που

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-50684513245111539432010-04-20T00:16:00.011+03:002010-05-20T02:36:07.291+03:00

τα πρόβατα απήργησανζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής“όταν πεθάνω, να με θάψτε στο χωριό” –θέλουν να τιμήσουν με το πτώμα τουςτην πατρίδα που αρνήθηκαν με το σώμα τουςκαι τι δεν κάνατε για να με θάψετεόμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-52459339269049783612010-03-30T13:12:00.002+03:002010-05-20T02:36:59.389+03:00

Ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ φόβος ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἄλλουςὍταν ὑπόταξαν τὶς μέρες μας καὶ τὶς κρεμάσανε σὰ δάκρυαὍταν μαζί τους πεθάνανε σὲ μίαν οἰκτρὴ παραμόρφωσηΤὰ τελευταῖα μας σχήματα τῶν παιδικῶν αἰσθημάτωνΚαὶ τί κρατᾷ τάχα τὸ χέρι ποὺ οἱ ἄνθρωποι δίνουν;Ξέρει νὰ σφίγγει γερὰ ἐκεῖ ποὺ ὁ λογισμός μας ξεγελᾷΤὴν ὥρα ποὺ ὁ χρόνος σταμάτησε καὶ ἡ μνήμη ξεριζώθηκεΣὰ μίαν ἐκζήτηση παράλογη πέρα ἀπὸ κάθε

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-70955287803867052972010-03-13T22:58:00.006+02:002011-06-10T04:10:08.695+03:00

Δεν έχει απόψε μυστικά ούτε τραγούδια κάλπικα μόνο φωτιά αδιαπέραστη κι ας ιδρώνει πότε πότε η παλάμη σου όταν σε διασχίζει το αναπάντητο το αλμυρό τρεχούμενο νερό

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-39657294076576343662010-03-03T10:55:00.008+02:002010-06-21T02:55:40.073+03:00

Όσο ξεμακραίνω μ' ακολουθείς πιστό ελάφιΘα σου μιλήσω για τον καιρό του παράδεισουκαι συ θα κλαιςΠλατειάζουν μέσα μου τα νερά και χύνονταιποτάμια κοκκινόχρωμαλαχταρίζουν το σβανά οι κορφέςσπυρί-σπυρί ν' αναστηθεί ο καρπόςκαι στα μισά της νύχτας κάτι παλιοί φαντάροι αναστενάζουνΓια σένα μαύρο ελάφι θ' ανοίξω απόψεένα μπουκάλι θάνατοΚαι ξεκινάει τη μοιρασιά ο χρόνοςαυτός ο μέγας κλέφτηςανοίγουν

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-18701165097412506462010-02-14T02:43:00.013+02:002011-02-08T01:37:53.399+02:00

Soprano: Isabel Bayrakdaraian, Sinfonietta Cracovia, conducted by John Axelrod.Taken from "HOLOCAUST - A Music Memorial Film from Auschwitz". For the first time since its liberation, permission was granted for music to be heard in Auschwitz and a number of leading musicians were brought there to perform music for the film. Ίσως η πιο γνωστή συμφωνία του 20ου αιώνα. Και η πιο εμπορική.

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-53400082895811247762010-02-13T13:13:00.004+02:002010-05-20T02:40:39.241+03:00

Ο "κλασικός" για τις επόμενες γενιές. Με έμφαση στη φωνητική μουσική.Threnody for the Victims of HiroshimaThe St. Luke Passionδυο έργα, σταθμοί του 20ου αιώνααναζητήστε τον

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-33521993770882738482010-01-31T02:20:00.006+02:002010-02-19T22:32:30.988+02:00

                                                                              της Βάλιας Να μπω, ακάλεστο φθινόπωρο με πλατανόφυλλα να σε σκεπάσω; Κι αν όχι χειμώνα θες και παγωμένο τζάμι με χνώτα να πλάσεις τη χορευτριούλα σου στο μπούζι του κοκκινοπόταμου να στίξεις το περίγραμμα της μητρός μου ή φωβ ποθείς την άνοιξη μια κατηφόρα κίτρινες αυλές και πράσινα πορτοκάλια Κι αν μια τυχαία

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-75169715555734616602010-01-30T01:44:00.009+02:002010-02-19T22:32:53.042+02:00

Σ’ άφησα να χορεύεις κληματόβεργα κι όταν έριξες τα φύλλα πρόφτασα να δρέψω τις αλκαλίνες σου εγώ είμ’ ο έρωτας ο θεριακός μη σπάσεις σε χρωματιστά φαντάσματα αντίδοτα θα σε φιλώ στο στόμα ως να γυρίσει πλευρό η Φεγγαρωτή και να μας βρουν κομματιασμένους σε αδέσποτα στιχάκια από τις "Εναέριες Ρίζες" 

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-6179892693299403942010-01-23T23:25:00.008+02:002010-03-27T03:26:23.221+02:00

                                           Χιονίζει πάλι σήμερα.Απ' το παράθυρό μουβλέπω τα δέντρα, τις στέγες των αντικρινώνσπιτιών, όλα μες στ' άσπρα.Θυμάμαιένα πρωί, σαν ήμασταν παιδιά –χαράματα ήτανκι έτσι και τότε χιόνιζε– βγαίνω στον κήποκαι βρίσκω τ' αδερφάκι μου.Είχε ανοίξειμια τρύπα μες στο χιόνι κι είχε μπειμέσα κι έπαιζ' εκεί με τ' αρκουδάκι του.Τι κάνειςεδώ, του λέω, μονάχος, δεν

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-69177398204827906962010-01-19T11:25:00.007+02:002011-06-10T04:06:26.312+03:00

Έξω ο αέρας ξεριζώνει χοντρές ψιχάλες μα μέσα προκλητική ακινησία άπλυτα πιάτα δυο φλούδες πορτοκάλι μια αδιάφορη αλατιέρα κι ένας μαστραπάς κρεμασμένος στο καρφί Μου φάνηκε πως άκουσα χτυπήματα στην πόρτα ένα τσακάλι βρεγμένο ως το κόκκαλο με κοίταξε με απόγνωση -Πεινώ, είπε, έχεις τίποτα να φάω; -Έλα, κάτι θα βρεθεί και το πέρασα στη βιβλιοθήκη

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-79383611994931772722010-01-14T02:03:00.013+02:002011-06-10T04:05:37.257+03:00

Blue Nude IV 1952 Henri Matisse  έκλεισ ' η πόρτα με σκέπασαν σεντόνι τ' αρώματά σου *** κάποιος φώναξε θα χάθηκε μαζί σου στην καταιγίδα *** μαύρες σημαίες και κόκκινα τραγούδια ο δον Κιχώτης *** λειψό φεγγάρι το κόσμημα της νύχτας ο θάνατός του *** έλα μίλα μου κι εγώ με τη φωνή σου θα τραγουδήσω *** φίλιωσε ήλιε και γίνε περιβόλι να σε τρυγήσω

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-86606711718982772992009-12-19T16:46:00.020+02:002011-12-20T05:26:29.018+02:00

Τα παραδοσιακά ελληνικά κάλαντα σε μια δεύτερη ανάγνωση                          Κάλαντα Αστυπάλαιας.Πλήρης αποδοχή των ταξικών διαφορών με αποθέωση της μπουρζουαζίας:“...γεννιέται κι ανατρέφεται στο μέλι και στο γάλατο μέλι τρων' οι άρχοντες το γάλα οι αφεντάδεςκαι το μελισσοβότανο το λούζονται οι κυράδες” και παρακάτω η διεκδίκηση των δικαιωμάτων της λαϊκής τάξης όπου διαφαίνεται ο κοινωνικός

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-60121541849090657432009-11-29T16:26:00.007+02:002010-06-12T17:19:48.391+03:00

Δεν είν' αυγή να σηκωθώνα μην αναστενάξωέβγα ταίρι μου και πιάσ 'το χέρι μουνα γείρω στο προσκέφαλοκι από καρδιάς να κλάψωέβγα να σε δω, να παρηγορηθώΜικρασιάτικο παραδοσιακόούτι-ερμηνεία-ελεύθερη απόδοση: Κ.Μ.ΕΔΩ

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-81672375023757875502009-11-29T14:08:00.009+02:002010-06-12T17:18:58.593+03:00

Το πρακτορείοθολό και κρύοκάποιοι μιλάνε για παράξενες βροχέςκαι το ταξίδισαν άγριο φίδιγεμίζει φόβο τις αδύνατες ψυχέςΑπόψε μοιάζουμε κι οι δύοπιο πίσω 'γω κι εσύ μπροστάσα βραδινό λεωφορείοπου 'χει τα φώτα του σβηστάγια μας ο κόσμος δεν τελειώνειγια μας ο κόσμος αρχινάμα της καρδιάς το μαύρο χιόνιδε θα μας βγάλει πουθενάΆντρα και γείτονα και φίλεστη φτώχεια και στην προσφυγιάμια παγωμένη σπίθα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-29189084449581522062009-11-16T11:10:00.006+02:002010-03-27T03:36:07.372+02:00

Είμ' ένας άγνωστοςκι αυτό με προστατεύειδεν έχω ανάγκη να ποζάρωγια ν' αρέσω, να λέωλόγια τάχα βαθυστόχαστανα κυνηγώ λαχανιασμένος την επικαιρότηταΔε χρειάζεται να έχω διαρκώςγνώμη για όλαΜου φτάνεινα καταδύομαι πότε πότε στο βυθότης σιωπής και ν' ανασύρωκάποιο βότσαλο θαμπόπου για ώρες έπειτα να το τρίβωμε το χνούδι της ψυχής μουγια να φανούν τα χρώματά τουΚαι με κρυφό καμάρι τ' αποθέτωστο ράφι

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-88593823752603386012009-10-25T23:59:00.007+02:002009-11-22T01:18:34.275+02:00

Τετράδιο των ανοιχτών γραμμών διστάζω να σε γεμίσω σκαλίσματα χέρι πριν που καταιγίδα των πληκτών ξανά σε σιγανή βροχή πεθύμησα να σ’ έχω χωρίς αστερισμούς κι φως ηλεκτρικό στο ζύγωμα των ματιών άσπρο σου γράφω κι αν όχι κίτρινο ηλιοφέγγαρο στο δεξί σου ώμο χέρι μου χαρτί μου πόσα βράδια χωρίς μα τώρα εδώ εσύ παιδί κι εγώ μολύβι κι αν στάξω μελάνι των ματιών να πιεις να θυμηθείς πώς το μπράτσο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-42516009367580634712009-10-24T02:10:00.006+03:002010-03-27T03:36:46.967+02:00

Ελάτε να ορμήξετεΠάνω μου σαν πρωτόγονοιΦοβάστε κύριοι;Η καρδιά μουΤο σύμπαν της ποίησηςΛέτε να σωπάσει;ΧΙΒΑ ΠΑΝΑΧΙΤα Μυστικά του ΧιονιούΜΑΪΣΤΡΟΣ 

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-72587428831429781842009-10-15T00:07:00.007+03:002010-02-13T00:11:20.229+02:00

Ακόμα αλυχτούν τα σκυλιά ο δασονόμος ήρθε στην ώρα του μέτρησε ένα-ένα τα κομμένα ποδάρια και σημείωσε στο μπλοκάκι εννέα στρατιώτες, δώδεκα αξιωματικοί και τρία άγνωστα ποδάρια χαμηλών ανθρώπων η ορχήστρα των Ανέμων έπαιζε την Ηρωϊκή Aκούστηκαν φτερουγίσματα θ’ απογειώθηκαν τα περιστέρια να μοιράσουν τηλεγραφήματα θανάτου έξω ο παπάς άρχισε ν’ απαγγέλλει Ρεμπώ ύστερα βρήκα τη μάνα μου

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-85907925634427743742009-09-08T23:22:00.012+03:002010-04-01T16:04:41.313+03:00

Λάμπω απόψε μακρινή πυρκαγιάΤο όχι του νερού στα γόνατα εκλιπαρώνταςη αθανασίαΠλησιάζει πατώντας στις μύτες το πεπρωμένο του κεριούαπλώνω και δε φτάνω το φιλέλαιο λυχνάριτου πριν ακολουθώντας το βάδισμαΔε θα μεθύσω απόψε σεληνόφωςούτε θ΄ αστρολογήσω αόρατους στίχουςΝα η Ελάνηπυροβόλο πεύκοπνίγει τα κουκουνάρια στη θάλασσακαταφτάνω αρμαθιές πεταλίδες κι αγριόψαραλεγεωνάριος της μνήμης και των

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-60941916411097468472009-08-17T23:46:00.002+03:002009-10-08T01:55:14.453+03:00

Πάει καιρός που έξω απ’ την πόρτα δεν ακούγεται κανείς μόνο κάτι αντάρτες πρόγονοί μου ψάχνουν για σπασμένα κεραμίδια πού και πού με ξαγρυπνούν κοιμάμαι αγκαλιά μ’ ένα βαζάκι νότες τραβώ κάθε μέρα μία και την πετώ απ’ το παράθυρο μα αυτές οι άτιμες δεν τελειώνουν ποτέ και ο χρόνος κυλάει στα πεδινά του κόσμου γυρεύοντας ανήφορο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-26239172139754119842009-08-14T01:33:00.014+03:002010-06-12T17:16:29.071+03:00

Ιονίζει στ' αλήθεια το νερόΈπεσε βαριά η παλάμη στο αρχιπέλαγοςΑναδύθηκαν πορτοκαλιές και φύλλα αγιοσύνηςΜ’ ένα πανάκι αρχίζει ο μύθος κι αλαργεύειΟι ώρες οι παλιές μετρούν τα χρεωστούμεναΚρατήθηκα από ένα ζυμαράκι μισοκαμμένοΕύγευστο παλαιών πατρώνΜετράει τα δάχτυλά του ο καιρόςΌσα δεν πρόφτασε η φωτιά και τ΄ άλλα από μάρμαροΚαι κάτι ήρωες μπαρουτοκαπνισμένοιΣτην πρώτη σελίδα αντιγραφήςΚανείς δε

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-55832073803026616632009-06-11T11:43:00.009+03:002010-06-12T17:09:08.143+03:00

Να, πιάσε και συΣήμερα το μοίρασαν μαζί με το ψωμίΈχουμε βλέπεις επέτειοΜπορείς αν θέλεις να το ανταλλάξεις μ’ ένα καρβέλιΉ το καρβέλι μ’ ένα φύλο χαρτίΉ το χαρτί με το μελάνιΠοτέ όμως δε θα έχεις και τα δυο μαζίΑπό τότε που απαγορεύτηκε η ποίησηΤο γράψιμο τιμωρείται με θανατική ποινήΟ έρωτας επιτρέπεταιΑρκεί να μη γράψεις τίποτα γι’ αυτόνΟύτε καν να σκαλίσεις τ’ αρχικά σου σ’ ένα δέντροΚαι κάθε

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-22174145250010039552009-06-11T02:33:00.024+03:002010-06-12T17:13:54.113+03:00

Αγκομαχούσε το ζευγάρι, ακόμα λίγο θα 'σπαγε ο ζυγόςέτριζαν τα κανάτια, άστραφταν τα τροχούλιαΑναστέναζε η Ζωίτσα σε κάθε πέτρακι αγκάθια φύτρωναν σε κάθε ωχμια στο γόνατο κι άλλη μια στον αγκώναχέρια θέλει να ξεριζώσεις το σουσάμικαι να ματώσεις γρατζουνιάΑπ' το στράτεπε ξεκίνησεκι έφτασε ως το τρελό το ρέμαμποστάνι αφύλαχτο και τα καρύκια διψασμένααν υποψία αγκαθιάς κι αυτή παράδωσε τα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-82734868722997693642009-06-09T00:55:00.018+03:002010-12-21T02:31:58.457+02:00

Πάνε κι έρχονται οι αλωνίστρες με ράμφος αχόρταγο με πύρωσαν τα κίτρινα κύματα κι η ζέστα της μηχανής κάπου εδώ περπάτησα ή πέταξα μονόφτερο πάνω απ' τα καραγάτσια που απ' τα κλαδιά τους κρέμονταν αιώρες κι άσπρα ρούχα της Λαμπρής Κάπου εδώ ανέβηκε ένα βράδι ως τα χείλη το φεγγάρι ανάπνευσαν τα κυπαρίσσια και στάθηκε στα πόδια η κληματαριά όλη νύχτα μάζευα τα ξέφτια απ' το φουστάνι της τ'

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-84379790460489505452009-06-07T03:02:00.018+03:002010-06-12T17:13:07.018+03:00

Κάποτε ζούσα εδώστα μισάνοιχτα τετράδια και στα ξυσμένα μολύβιαστης Λεμονιάς τις βλεφαρίδες, αχποιο κερί Απρίλη τις καψάλισε;Κάποτε ζούσα εδώένας σκύλος στο κατόπι και μια κερασιάθλιμμένη Αγγελικήακόμα τρέχει το νερό και τα βουρκόψαραδεν έφυγαν ποτέΚάποτε ζούσα εδώστις ρωγμές και στους γδαρμένους σοβάδεςμε πόδια από άργιλο ασπρόμαυρο φεγγάρι κλωτσώνταςρυάκι καθαρό κι ο μπαξεβάνης με τις πράσινες

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-14512140656249553292009-05-27T00:12:00.047+03:002010-06-12T17:03:34.730+03:00

Λες να 'χασε τη θέση του ο θεός κι άρχισαν να βαρούν αντίφωνακαμπάνες εξοδίων;Μ' ένα σώμα γεμάτο σημαίες κι ένα κεφάλι αγριόχοιρουακολουθώ την αγία κατάληξηαπό το φόβο του θεριού εξαγοράζω ανυπακοήΤρέμει απέναντι το ηφαίστειοκαι μέσα μου η φυλακήΈτσι σε θέλω. Χωρίς αναπνοές κι ασύμμετρους στεναγμούςπουκάμισο χωρίς αινίγματα και χαραμάδεςΌσο πιο ψηλά η ευχή, τόσο πιο μακριά ο θάνατοςΌσο πιο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-66643414999478444252009-05-24T02:47:00.023+03:002010-06-12T17:03:47.587+03:00

Με το νυστέρι ψάχνοντας άγνωστες λέξειςμια αν ανοίξεις θα δεις το έμβρυο ποίημαν ' αντιστέκεται με θάρρος στις απειλές της γλώσσαςΔεν αντέχει η ευθεία των ημερών τέτοιες στραβοτιμονιέςένα τραίνο φορτωμένο ναυάγια ίσια στη μοίρα τουεκεί που απροετοίμαστη πιάνεται η ιστορίααλιεύματα προγονικά κοσμήματα του χρόνου αναλλοίωταη προσωπογραφία του τίποτα εντυπωμένηΤι πιο φωτεινό από ένα εξεγερμένο

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-57937345544130869272009-02-24T23:11:00.012+02:002010-04-01T16:01:32.830+03:00

Ζεστό γλυκό νερόγόνατο με γόνατο η άμμοςμε τους γυρίνους και τα μικρόψαρακαι τις κουβέντες των ξωμάχωνόταν στενεύει η μέραπως πέρασες κι εσύ με το καπέλο σου το ψάθινομε τη φλογέρα στη μασχάλημου φάνηκε πως σε κρατούσα να μην πέσειςκαι βραχεί το τετράδιο με τα τραγούδιακι άλλα πολλά που σου ‘γραφαόταν εσύ κοιμόσουν πάνω σ’ ένα δέμα από τριφύλλικαι δεν ήτανε δροσοσταλιάαυτό που σου ‘βρεξε τα χείλη

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-21485904591515960362009-02-21T17:12:00.011+02:002010-06-12T17:04:25.670+03:00

μη χτυπάς μια πόρτα που ανοίγειμε την ανάσα σου μονάχαβγάλε τα παπούτσια σουκαι μπες ως το γόνατο στα μυστικά της λίμνηςέλαπάμε να ξυπνήσουμε τ’ άλογασε λίγο θα φέξει ο κόσμοςνα μη χαθούμε πάλι στην επόμενη στροφή

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-10226276256299256852009-02-17T01:40:00.006+02:002010-06-12T17:04:49.352+03:00

Μια άσπρη πέτραένα κίτρινο φτερόκαι μια πορτοκαλένια θάλασσαβλέπωμια πόλη που κοιμάταιμια πόλη που τρίζειμια πόλη που βρυχάταιμια πόλη που πέφτειμη φεύγεις απ’ τον ίσκιο σουμείνε στη θέση σουμείνε στη θέση σουσε λίγο θα περάσει η ζωή γονατιστήμη ξεχαστείς και σε μαγέψειακολούθα τον ίσκιο σουακολούθα τον ίσκιο σουεκείνος ξέρει το δρόμοακολούθα τον ίσκιο σουεκείνος ξέρει

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-44076304583979351262009-02-12T01:58:00.011+02:002010-06-12T17:12:18.273+03:00

και πρόσεχε είπε η μανούλα να σηκώνεις το χέρι να λες μάλιστα κυρία να μη κοιτάζεις κρυφά κάτω απ΄την έδρα να είσαι το καλό παιδί της τάξης και κυρίως να είσαι σοβαρός ακούς; σοβαρός ποιος ξέρει κάποια μέρα μπορεί να γίνεις ποιητής

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-33095944168046326742009-02-11T22:41:00.011+02:002011-03-19T02:36:02.415+02:00

Ανακάλυψα μια τρύπα στη τσέπη από κει θα πήδηξες αχάριστο νόμισμα δε σου ’φταναν θαρρείς η ζεστή μου φόδρα τα χάδια απ’ τα δάχτυλά μου άντε τώρα να σε προλάβω έτσι που τρέχεις στάσου πας ίσια στον υπόνομο στρίψε αριστερά σου λέω αχάριστο νόμισμα ονειρευόσουν χρηματοκιβώτια βαριά χαρτογιακάδες χαρτοφύλακες τα πιο φτηνά σου όνειρα δεν τα ‘κανες ακόμα ήθελες λέει να γίνεις τσεκ ή κάρτα

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5342417867180561538.post-19559848144973627812009-02-10T01:43:00.015+02:002011-03-19T02:38:25.436+02:00

Σήμερα η κυρία Ραμπίρεθ δεν έβαλε τις φωνές Κράτησε τα προσχήματα μιας και ήταν τα ογδοηκοστά Γενέθλια του κυρίου Αλφόνσο Μια μόνο μέρα Κι αύριο πάλι Θα έχωνε τα νύχια της στις σάρκες του Θα έσκιζε το δέρμα του χειρουργικά Και θα αποκάλυπτε για μια ακόμα φορά Τη γύμνια του Η κυρία Ραμπίρεθ σέρβιρε τα μακαρόνια Σχεδόν συγκινήθηκε Ο κύριος Αλφόνσο τελείωσε με την ησυχία του Τη συνομιλία

conbrahttp://www.blogger.com/profile/14220484517312647980noreply@blogger.com