Μπαμπά, έχουμε δορυφορική τηλεόραση στο χωριό; Χαμογέλασα. Η κόρη μου ανακάλυψε τα κανάλια της τουρκικής τηλεόρασης που, ειρήσθω εν παρόδω, πιάνουν “τζάμι” σε σχέση με τα ελληνικά. Όχι μπαμπά, εδώ βλέπω μια συμφωνική ορχήστρα. Άφησα τη βεράντα των παιδικών αναμνήσεων και μπήκα όλος περιέργεια. Ένα τεράστιο πλατώ κι ένα αφοσιωμένο κοινό αμφιθεατρικά παρατεταγμένο και μια πλήρης ορχήστρα, (large orchestra στα μουσικά) με τους μουσικούς και το μαέστρο να αντιμετωπίζουν περισσότερο σοβαρά το γεγονός απ' ότι εμείς οι δυο που δεν καταφέραμε να κρύψουμε το ελαφρό μειδίαμα που προκάλεσε η ξανθιά τραγουδίστρια με το ερμηνευτικό ιδίωμα της ανατολής, ασυγκέραστο σε σχέση με τη δική μας “δυτική” μουσική παιδεία. Τα πρώτα τραγούδια έδειξαν ότι η προσπάθεια επικεντρωνόταν στην εκτέλεση και προβολή ενός δυτικότροπου ήχου με τραγούδια που εμείς αποκαλούμε καλώς ή κακώς “έντεχνα”,(ο Χατζιδάκις διαφωνούσε: “γιατί, τα υπόλοιπα είναι άτεχνα;”) με προσεγμένες ενορχηστρώσεις, άψογες εκτελέσεις και μια τελετουργική ως προς την προσήλωση ατμόσφαιρα. Δίπλα στην τραγουδίστρια καθόταν κάποιος που περίμενε τη σειρά του με μια ακουστική κιθάρα δίπλα του .
Η εμφάνιση του ήταν αταίριαστη εν μέρει με το γενικό παραστατικό περιεχόμενο, φορούσε κόκκινο πουκάμισο και γιλέκο και έφερνε στο νου τον δικό μας αγαπημένο και θρυλικό Βασίλη. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, πήρε την κιθάρα και άρχισε να παίζει μια συγχορδία ντο δίεση σε τέμπο 8/8. Στην οθόνη μεταξύ των ακαταλαβίστικων τίτλων διαβάσαμε τους λατινικούς χαρακτήρες: Manos Loizos. Ήταν το τραγούδι “όλα σε θυμίζουν” σε στίχους μάλλον διασκευασμένους αφού δεν αναφερόταν το όνομα του Ρασούλη, το μοναδικό όπως εξελίχτηκε η παράσταση με καθαρά ανατολική κλίμακα, φρύγιος ή δώριος, usak, ήχος πρώτος, διαλέγετε και παίρνετε. Κοιταχτήκαμε με το νικάκι. Είναι μόνο δώδεκα, αλλά έχει ήδη προφτάσει να έχει κάτι αρκετά παραπάνω από στοιχειώδεις γνώσεις της ελληνικής μουσικής, καμιά τριανταριά χρόνια προτού γεννηθεί.
Μπαμπά..
Κοιμηθήκαμε προβληματισμένοι και μάλλον ντροπιασμένοι για την ελαφρότητα της ευκολίας της εν πρώτη αναγνώσει κριτικής μας.
Το θυμηθήκαμε απόψε. Είπαμε να το γκουγκλάρουμε, μα η μόνη που μας ερχόταν στο μυαλό ήταν η λέξη senfonik, διαφωνώντας ότι η άγνωστη λέξη που αποτελούσε το δεύτερο συνθετικό ήταν η κεφαλή ή η ουρά του τίτλου της εκπομπής. Μπαμπά, μην τα βάζεις με το νικάκι πάντα χάνεις, ακούστηκε από μέσα η φωνή της μεγάλης. Τι σου έλεγα; Senfonik Sesler, η μετάφραση δίνει “συμφωνικός ήχος” και όπως ανακαλύψαμε το κανάλι έχει τίτλο οkul που περίπου σημαίνει “εκπαιδευτικό”. Το μόνο που βρήκαμε ήταν ένα διαφημιστικό της εκπομπής.
Ιστορικό υπόβαθρο: Tο νικάκι πήρε το βιολί, άνοιξε με προσοχή την πόρτα και βγήκε στη βεράντα. Μπαμπά να παίξω λίγο ή θα ενοχλήσουμε τους γείτονες;
Απέναντι μένει ένας, παραδίπλα κανένας, φτάνει μια δοξαριά να επιστρέψουν όλοι όσοι έφυγαν,
να γεμίσουν οι δρόμοι τρακτέρ, κουμπίνες, γελάδια και γελαδάρηδες, παιδιά με γδαρμένα γόνατα και μάνες να βάζουν το καζάνι να βράσουν τα ρούχα.
Εκείνο το βράδυ ήρθαν όλοι.
Δυο ποστ παρακάτω
